To bardzo dawna historia...
    Niezliczone wieki temu, gdy rodził się Wszechświat, boska moc powołała do życia dusze Strażników... odtąd niosą oni niezmienną wartę przy bramach czasoprzestrzeni odpierając ataki sił Zła, a świadomość ich trwa nieprzerwanie od chwili powstania swiata.
    Każda cywilizacja przedstawia owych wojowników inaczej, stosownie do dawnych przyzwyczajeń, ponieważ patrząc, obserwator dostrzega zwykle tylko własne wyobrażenie. Mało kto wie, kim oni są i dlaczego walczą. Rzadko pokazują się na Ziemi, a i wtedy nie zdradzają swoich prawdziwych imion; wiedza ta nie jest przeznaczona dla ludzi. Z tego powodu Strażnicy Świata zyskali w różnych językach wiele różnych określeń, bardziej i mniej trafnych; jest to dla nich raczej obojetne. Sami siebie zaś nazywają Gwiazdami. Nazwa ta nie jest przypadkowa, wynika z istoty ich mocy, którą jest "Wieczne Nieskończone Światło mknące we Wszechświecie, powód odwiecznej rozpaczy Zła."
    W naszym świecie najpotężniejsze są Gwiazdy Septeneru, czasami zwane po prostu Siódemką. Przez tysiąclecia doskonalili swoje umiejętności szykując się do ostatecznej bitwy u kresu czasów, która będzie oznaczała koniec Wszechświata takiego, jakim go znamy.
    Gwiazdy Septeneru mieli pewną szczególną cechę, dzięki której wychodzili zwycięsko niemal ze wszystkich walk : wszyscy razem tworzyli Etroth - niebywałej mocy osłonę, której nie potrafiła przebić żadna wroga energia. Jednak gdyby choć jednej Gwiazdy zabrakło, pozostali nie byliby w stanie utworzyć zamkniętego pola. Siły Zła wiedziały o tym i dokładały wielu starań, by zniszczyć jedność Siódemki.
    W swoich podróżach Septener często napotykał Gwiazdy z innych światów. I choć nie byłe one równie wielkie i potężne, to wcale nie mniej piękne. O jednym z takich spotkań i jest ta opowieść, czas trwania której stanowi zaledwie ułamek sekundy w porównaniu z wielotysiącletnią historią Septeneru.
    Ułożono o tym wiele pieśni, lecz do naszych czasów żadna chyba nie zachowała się w całości. Niemniej znam jedną, którą przytoczę tutaj, żeby chociaż ten mały ślad po pradawnych dziejach nie zginął w otchłani zapomnienia.